Rozdział 2

Notka już po tygodniu, żeby umilić wam przetrwanie tego roku szkolnego ;)

EDIT: To trochę smutne, że tak dużo osób wchodzi na bloga (dziennie mam ok. 200 wyświetleń, na tamtym blogu prawie 500), a komentuje tylko garstka czytelników. Napiszcie coś, chociaż parę zdań, żebym wiedziała ilu osobom zależy na czytaniu tego opowiadania. Od kilku lat nie było większej przerwy (raz tylko tamte 3 miesiące), nie zawieszałam bloga i kontynuowałam go, mimo przeciwności. Wy też się postarajcie i napiszcie parę słów w komentarzu. 
Chciałabym uśmiechnąć się, widząc pod postem liczbę większą niż zazwyczaj :)




Mimo przyjaznego wystroju wnętrza, Aki czuł się, jakby wszedł do jaskini lwa. Miękki, granatowy dywan, kremowe zasłony, a szczególnie jasna, satynowa pościel sprawiały wrażenie ciszy przed burzą. To właśnie tam miało się wszystko wydarzyć.
Z panicznych rozmyślań wyrwał go głos Katsuo:
- Nie stój tak, usiądź. - powiedział, wskazując na łóżko.
Chłopak podszedł tam i usiadł niepewnie, patrząc w dół. Po chwili poczuł, że materac obok niego ugina się znacząco. Przygryzł lekko dolną wargę, czując dłonie na ramionach, powoli zdejmujące z niego szlafrok. 
- Żadnych blizn? - zdziwił się Miyamoto, oglądając go. - Nawet szyja nie wygląda źle... - mruknął i pocałował go delikatnie pod uchem. - Powiedź mi co lubisz... - wymruczał przeciągle.
Aki nie miał pojęcia co odpowiedzieć. Nie wiedział jak o tym mówić, jak nazywać te rzeczy, które już przecież robił mu Yuki.
- Odpowiadaj - syknął mężczyzna i nagle szarpnął włosy niewolnika, odchylając jego głowę do tyłu. - Tego chyba nie lubisz, co? - zadrwił, słysząc cichy jęk zaskoczenia.
- T-tak, panie... - wymamrotał i spojrzał na niego ze strachem.
- To teraz mów w końcu co lubisz. Jak nie wiesz, to po prostu powiedz.
- Ja... nigdy się nie zastanawiałem, panie - brzmiała odpowiedź
- To w takim razie sam się dowiem, może niekoniecznie dziś, ale kiedyś na pewno - Miyamoto puścił jego włosy i ku zdziwieniu chłopaka, pocałował w czoło. - Jesteś głodny? - zapytał niespodziewanie.
- Tak, trochę tak, panie.
- Więc poczekaj na mnie chwilkę, zaraz wrócę - powiedział i wyszedł, zostawiając go samego.
Aki odetchnął cicho z ulgą. Wiedział, że to jeszcze nie koniec, ale wcześniej bał się, że może być gorzej. Usiadł wygodniej na łóżku i starał się uspokoić, wmawiając sobie, że wszystko będzie dobrze i mężczyzna na pewno go nie skrzywdzi, a przynajmniej nie tej nocy.
Po pewnym czasie wrócił Katsuo jedzeniem na tacy. Była na niej miska z pokrojonymi owocami, bita śmietana w spreju i butelka wina z dwoma kieliszkami, które wkrótce zostały napełnione. Gangster usiadł z powrotem obok chłopaka i podał mu jeden, samemu upijając łyk. Następnie nałożył trochę bitej śmietany na truskawkę i włożył mu do ust, karmiąc go. Tamten zjadł owoc, rumieniąc się przy tym delikatnie. 
- Smakowało? - zapytał mężczyzna.
- Tak, panie... - odpowiedział i odważył się spojrzeć na niego. Nie wyglądał wcale aż tak przerażająco, a blizna nawet nadawała charakteru jego rysom. Kiedy się uśmiechał, miał ledwo zauważalne dołeczki w policzkach, co mu się spodobało. Można by powiedzieć, że trafił na kogoś w swoim guście.
- Więc jeśli chcesz więcej, musisz ładnie poprosić - kontynuował jego pan. 
Szatyn powstrzymał się od westchnięcia. Miał już dosyć takich gierek, ale nie dał tego po sobie poznać i uśmiechnął się przymilnie.
- Mógłbym dostać jeszcze, panie? - zapytał.
- Jak sobie życzysz, kiciu - zaśmiał się Miyamoto i podał mu kawałek jabłka z bitą śmietaną.
Tym razem prawie się skrzywił, słysząc, jak został nazwanym. Zjadł jednak swoją "nagrodę" i uśmiechnął się ponownie, patrząc swojemu panu w oczy.
- A jeszcze? - zapytał, mrugając uroczo. Specjalnie nie użył odpowiedniego słowa na końcu, żeby sprawdzić na ile może sobie pozwolić. 
- Jak przysuniesz się bliżej - podał warunek, nie przejmując się wymaganym zwrotem.
Chłopak przytaknął i usiadł bliżej niego, sugestywnie patrząc na miskę z owocami. Po chwili dostał kolejny z nich i ponownie poprosił o następny.
- Tym razem będziesz musiał mnie pocałować - zażądał Katsuo z lekkim uśmiechem. 
- Oczywiście, panie - mruknął i cmoknął go w policzek.
- Nie tak, malutki. Yuki cię nie całował? 
Niewolnik westchnął cicho i szybko pocałował go w usta.
- Dużo lepiej - powiedział tamten, dając mu nagrodę. - Ale teraz ma być trochę dłużej - oznajmił.
Aki przytaknął i pocałował go tak samo jak wtedy, jednak przytrzymał ich usta złączone przez dłuższy czas, w trakcie którego Miyamoto pogłębił pocałunek, rozchylając jego wargi językiem i poznając wnętrze ust. Po chwili sam oderwał się od niego, mrucząc cicho i karmiąc go tym razem dwoma kawałkami owoców. 
- Teraz sam wymyśl co zrobić, żeby dostać jeszcze kawałek - powiedział, obserwując go.
Chłopak odstawił kieliszek z winem z powrotem na tacę i przysunął się do mężczyzny ponownie. Chciał go najpierw poznać sam. Miał niewiele czasu, ale skoro mógł na chwilę przejąć inicjatywę, zamierzał z tego skorzystać. Ostrożnie dotknął miejsca, w którym zaczynała się jego blizna, drugą ręką zdejmując mu krawat i odpinając guziki koszuli. Nie widząc sprzeciwu, sunął dłonią coraz niżej aż do mostka, gdzie szrama się kończyła. Delikatnie pocałował ten punkt, a potem całą długość znamienia, przerywając tam, gdzie zaczął, na policzku. Gangster pogładził jego włosy, muskając ustami czoło. Następnie pocałował go, rezygnując już z gry, którą sam zaczął. Potem wszystko potoczyło się bardzo szybko, Aki został popchnięty na łóżko, a jego ręce przytrzymane nad głową. Nie do końca wiedział co się dzieje, odwzajemniając pocałunki i wydając ciche dźwięki zadowolenia z powodu odczuwanej przyjemności, powoli gromadzącej się w podbrzuszu.
Wkrótce został pozbawiony i tak niewielu ubrań. Miyamoto z jego torsu zjechał z pocałunkami niżej, omijając gotową już męskość i kierując się jeszcze bardziej w dół. Podniósł jego nogi, kładąc je na swoich ramionach i nagle dotknął językiem jego wejścia. 
Aki pisnął cicho ze zdziwienia i próbował się odsunąć, ale został skutecznie przytrzymany za nogi. Gangster posłał mu krótkie, ostrzegawcze spojrzenie i ponowił wcześniej wykonywaną czynność, tym razem wkładając język do środka i ruszając nim wolno. Widząc, że teraz zostało to odebrane pozytywnie, odsunął się trochę, patrząc na niewolnika z lekkim uśmiechem.
- Podobało ci się? - zapytał.
- Tak, panie... - odpowiedział, patrząc na niego trochę nieprzytomnie. - Czy mógłbyś jeszcze...?
- Może kiedyś... - odparł i uśmiechnął się szerzej ze złośliwym błyskiem w oczach. Potem pochylił się i włożył w niego dwa palce, rozciągając go powoli. Kiedy był już gotowy, Katsuo zdjął pospiesznie spodnie wraz z bielizną i wszedł w niego ostrożnie, po raz pierwszy dotykając jego członka, by szybciej się przyzwyczaił. Po chwili zaczął się w nim wolno poruszać, całując jego szyję i gładząc tors. Czując wychodzące mu naprzeciw nieśmiałe pchnięcia, przyspieszył ruchy bioder i ponownie sięgnął ręką do krocza chłopaka, stymulując go w tym samym tempie. 
Aki nie wytrzymał długo i wkrótce doszedł, zaciskając powieki i jęcząc głośno. Niedługo po nim z cichym pomrukiem skończył też jego pan. Opadł na pościel obok i oddychał ciężko. Po chwili przysunął się jednak bliżej niewolnika i pocałował go lekko.
- Podobało ci się? - zapytał szeptem.
- T-tak... panie - uśmiechnął się i wtulił w niego, chcąc pokazać swoje częściowo udawane zaufanie. Jak na razie nie miał zbyt wielu powodów, żeby mu nie ufać.
- Lubisz się przytulać? Mogę kupić ci pluszowego misia, jak chcesz. Nawet jak mnie nie będzie, do niego zawsze będziesz mógł się przytulić...
- D-dziękuję, panie - odparł speszony i zarumienił się delikatnie. Nie chciał być traktowany jak dziecko. - Ale nie musisz, wystarczy mi przytulanie raz na jakiś czas. 
- A co z Dineshem? - nagle zmienił temat. - Co o nim myślisz?
- Był bardzo miły, panie. Pomógł mi ze wszystkim i dał kilka dobrych rad.
- Rad? Jakich na przykład?
- Hmm... Na przykład, żeby nie dotykać bez pozwolenia twojej broni, panie. Mówił, że zawsze masz przy sobie pistolet.
- Zgadza się. Chciałbyś mieć z nim kiedyś pokój? Jeśli nadal będziecie się dogadywać...
- A mógłbym? I co z tamtym pokojem, w którym byłem na początku?
- I tak na razie będziesz mieszkał tu, chcę cię mieć na oku.
Aki tylko przytaknął w odpowiedzi i zamknął oczy.
- Powiedz mi, dlaczego byłeś taki przerażony na targu. Patrzyłeś w jeden punkt i stałeś nieruchomo. Co się stało?
- Ach to... Mam klaustrofobię, panie. Zawsze bałem się małych pomieszczeń.
- A masz jakieś inne fobie? - zapytał mężczyzna z lekkim uśmiechem, który nie mógł być zauważony przez jego niewolnika. Chciał o nim wiedzieć jak najwięcej, żeby stosować odpowiednie kary. Nagrody z resztą też.
- Nie, na szczęście tylko to. Wszyscy boją się pająków, nie rozumiem o co im chodzi.
- Naprawdę? A co powiesz na opiekowanie się moją małą tarantulą?
- T-tarantulą? - szatyn spojrzał na niego ze zdziwieniem.
- Tak, Puszek mieszka w pokoju obok. Bardzo lubi poznawać nowe osoby, a nie ma zbyt wielu okazji. Moi chłopcy omijają tamto miejsce szerokim łukiem. 
Aki zachichotał.
- Puszek? Brzmi miło, chciałbym go poznać - powiedział, nadal się uśmiechając. - Masz jakieś inne zwierzęta, panie?
- Kiedyś miałem węża, ale uciekł z terrarium. Dinesh przysięgał, że widział go raz w ogrodzie, ale nie sądzę, żeby to był ten sam. Był dużo większy niż ten, którego opisywał. No i miałem jeszcze kotka, Jun go pamięta. Ale bardzo rozrabiał, więc go sprzedałem.
- Był rasowy, panie?
- Niekoniecznie. Ale dosyć sporo mnie kosztował.
Chłopak miał nieprzyjemne wrażenie, że nie mówią o prawdziwym kocie.
- To nie był na prawdę zwierzak? - zapytał niepewnie. 
- A jednak się domyśliłeś... - gangster uśmiechnął się lekko. - Jak zapytasz Dinesha, pewnie powie ci trochę więcej na ten temat. Ale teraz chodźmy już spać, jestem zmęczony. Dobranoc.
- Dobranoc, panie.

***

Następnego dnia Aki obudził się przed południem. Przez chwilę nie wiedział gdzie jest, ale potem wszystko sobie przypomniał. Rozejrzał się dookoła i nie widząc swojego pana w pobliżu, zarzucił na siebie szlafrok i prześlizgnął się do łazienki. Oprócz prysznica była tam jeszcze duża wanna, stojąca po środku pomieszczenia, umywalka i kilka szafek. Chłopak umył się szybko w kabinie, by zmyć z siebie dowody tego, co działo się w nocy i wrócił z powrotem do sypialni, tym razem zastając gangstera przy biurku.
- Pracuję, nie przeszkadzaj mi - mruknął tylko, nawet na niego nie patrząc.
Szatyn wrócił do łózka, nie wiedząc co mógłby teraz robić. Po dwudziestu minutach leżenia poczuł się głodny, więc postanowił poszukać kuchni. Nie chciał fatygować mężczyzny pytaniem czy może wyjść, więc cicho podszedł do drzwi i je otworzył.
- Gdzie się wybierasz? - usłyszał i spojrzał w kierunku biurka.
- Ja... chciałbym znaleźć kuchnię, panie... Nie chciałem przeszkadzać...
- Idź i nie zawracaj mi głowy do wieczora - odpowiedział tylko i wrócił do pracy.
Szatyn wyszedł i odetchnął cicho z ulgą po zamknięciu drzwi. Nie chciał mieć z nim do czynienia w takim nastroju. Rozejrzał się dookoła, nie wiedząc, w którą stronę iść. Nagle usłyszał czyjeś przybliżające się głosy, więc wyszedł im naprzeciw. Wkrótce zobaczył Dinesha rozmawiającego z jakimś chłopakiem z krótkimi, jasnymi włosami.
- Aki? - zdziwił się brunet. - Co ty tu robisz?
- Szukam drogi do kuchni, nie jadłem nic od wczoraj.
- Jasne, już ci pokazuję - odparł z uśmiechem i spojrzał na swojego blond kolegę. - Poradzisz sobie, Hayato? - zapytał jeszcze, a kiedy zobaczył jak tamten przytakuje, odszedł z szatynem, prowadząc go korytarzem, a następnie schodami w dół do kuchni.  - I jak pierwsza noc z panem? - zapytał od razu, kiedy byli już sami.
- No wiesz... - zaczął nieśmiało Aki i zarumienił się delikatnie. - Podobało mi się i mam nadzieję, że panu też. Chociaż nie jestem tego taki pewien... Powiedział, żebym nie pokazywał się do wieczora, teraz pracuje.
- Ach, oczywiście... - mruknął Dinesh, przekraczając próg dużej, nowoczesnej kuchni. - Wczoraj był na targu, a jeszcze wcześniej na jakimś biznesowym spotkaniu, jest w tyle z papierkową robotą i musi wszystko nadrobić. Często tak jest, nie przejmuj się. Jestem pewien, że to nie twoja wina  - uśmiechnął się lekko i wskazał na lodówkę. - Jedz co chcesz. Obiad będzie dopiero koło czternastej.
- A kto go przygotuje? - zapytał, zabierając się za robienie kanapek.
- Dzisiaj kolej Hayato, a tak to jeszcze Minoru gotuje. Pan nie zatrudnia służby jak inni, tu każdy robi to, co umie. Ze mną wyszło tak, że czasem sprzątam, ale głównie ogarniam Hayato i Minoru, żeby wszystko było zrobione. A Jun leniuchuje w swoim pokoju... Kiedyś jeszcze czasem sprzątał, a teraz siedzi przed telewizorem albo biega po ogrodzie i zbiera kwiaty czy inne motylki - chłopak prychnął, a następnie wybuchnął śmiechem, zarażając nim siedzącego obok Akiego. 
- Mój poprzedni pan miał tylko Ryu, ale on radził sobie ze wszystkim. Sprzątał, gotował...
- Powiedziałeś Ryu? Ten blond aniołek szaleńczo zakochany w swoim panu wampirze?
- Eee... chyba tak, na pewno. Znasz go?
- Tak... Mógłbym powiedzieć, że niestety tak - westchnął. - Dwa lata temu nasz pan szukał wspólnika, żeby założyć firmę, więc poszedł ze mną do starego znajomego. Yuki, prawda?
- Tak.
- Więc poszliśmy do Yukiego i kiedy siedzieliśmy już w salonie, Ryu podawał nam napoje i przez przypadek wylał na mnie trochę wody i chyba zapomniał przeprosić, był dosyć rozkojarzony. Wtedy nic się jeszcze nie stało, ale kiedy przechodził obok naszego pana, specjalnie upuścił tacę i schylił się, żeby ją podnieść. W ogóle cały czas zachowywał się bardzo prowokująco, więc nie zdziwiłem się, kiedy pan w końcu go dotknął, z resztą mając jego tyłek tuż przed sobą... I wtedy Ryu nagle odskoczył i krzyknął, że ma go nie dotykać. Potem wybiegł z salonu i Yuki poszedł po niego. Wrócili po kilku minutach, Ryu był cały zapłakany, a Yuki jakby w ogóle tego nie zauważał. Popchnął go na podłogę i kazał przeprosić gości, tłumacząc go jakimś szokującym przeżyciem, które miał ostatnio.
- Dwa lata temu? Chyba wiem o co chodzi... - przerwał mu szatyn i westchnął. - No nic, mów dalej.
- I potem Yuki zapytał się, jak może wynagrodzić naszemu panu takie zachowanie. I wtedy pan powiedział, że wystarczy, że zostanie jego wspólnikiem, ale też, że chętnie zobaczy mnie i Ryu razem... Więc zrobiliśmy to... Przepraszałem, że musimy to robić, tak żeby inni nie słyszeli, ale on mówił, że rozumie i nie jest na mnie zły - Dinesh zrobił krótką przerwę i westchnął. - Biedny Ryu, na szczęście zostaliśmy na noc i mogłem go pocieszyć. Wtedy dowiedziałem się, że kocha tego wampira i mimo strasznych rzeczy, które robi, nadal go kocha. Powiedział też, że to dlatego płakał, dlatego że nie może przestać go kochać.
- Kiedy ja go poznałem, chyba już się z tym pogodził. Był bardzo zapatrzony w Yukiego, z resztą nadal jest. A przedwczoraj powiedział, że ma w końcu szansę na odwzajemnienie swojego uczucia. Mam nadzieję, że mu się uda.
- Ja też, cały czas pamiętam te smutne oczy... Ale dość już o nim, powiedz coś o sobie.
- O mnie? Nie jestem zbyt ciekawy... nie skończyłem szkoły, nie wiedziałbym nawet co robić dalej w życiu, gdybym miał taką możliwość... No może ciekawe jest, że zostałem wyrzucony z domu po tym jak rodzice dowiedzieli się, że jestem... znaczy wolę chłopaków - zakończył niezbyt pozytywnie.
- Daj spokój, na pewno nie jest tak źle.
- Jak chcesz - mruknął i uśmiechnął się sztucznie, żeby zaraz potem wrócić do poprzedniej, posępnej miny.
- A ja wiem co poprawi ci humor - powiedział Dinesh, nagle wstając i łapiąc go za rękę. Zaciągnął go do niewielkiego, przytulnego saloniku z dużym, płaskim telewizorem, wygodną kanapą, masą poduszek i koców. Przy ścianie stała półka z pokaźną kolekcją filmów na DVD i kilkoma małymi pluszakami siedzącymi między okładkami płyt.
- Wybierz jakiś film, ja przygotuję coś dobrego - rzucił tylko i szybko wyszedł z pokoju, idąc z powrotem do kuchni.
Aki pokręcił głową z rozbawieniem, już czując się dużo lepiej. Wybrał jakąś komedię i poczekał na kanapie, owijając się kocykiem. Wkrótce jego przyjaciel wrócił ze słodyczami i zimnymi napojami, które chętnie wypili, mimo chłodniejszej pogody.
Chłopcy śmiali się z tych samych scen, przy okazji opowiadając historie z dzieciństwa, pasujące do sytuacji w filmie. Momentami rozumieli się bez słów i mimo że żaden z nich nie chciał przyznać tego jeszcze przez jakiś czas, coś między nimi zaiskrzyło.